Dank je! Dank je!
Dank je! dank je, dank je!
Dat was echt ongelofelijk stom.
Ik wou dat je me zou redden. - Weet je niet
hoe makkelijk je had kunnen verdrinken.
Je hebt me gered. - Stom kind!
We hadden beiden dood kunnen zijn. Is dat jouw idee van een grapje?
Ik wil je bedanken voor het redden van mijn leven.
Ik zal je eeuwig dankbaar zijn.
Het verhaal kan doorgaan.
Ons verhaal kan doorgaan. Ik zal doorgaan.
Jerry, komt in het verdomde South End.
Of nog beter, Trafalgar Square. Niemand spreekt die taal hier.
Je kunt niet zeggen, "Geef mij beschuit", of "Waar is mijn handgranaat?"
Ze halen alleen hun schouders op. Zij haten ons ook. Dat bedoel ik nou net.
We vechten in Frankrijk en dan Fransen haten ons.
Zorg dat ik Minister President word, en ik los het zo op.
We hebben India en Afrika, toch?
Jerry mag Frankrijk en Belgie en wat ze ook nog meer willen.
Wie is er ooit naar Polen geweest? Het gaat allemaal maar om ruimte, imperium.
Zij willen meer imperium, wij geven ze dit zooitje, wij houden onze,
en het is "Bob is je oom" en "Fanny is verdomde tante."
Denk daar eens over na.
Liefste Cecilla. Het verhaal kan doorgaan.
Het geen dat ik bedacht had tijden mijn avond wandeling.
Ik kan weer de man worden die ooit het Surrey Park
overstak in mijn beste pak. Opscheppend over wat ik beloofd had.
De man die, met veel passie, de liefde met jou bedreven hebt.
Het verhaal kan doorgaan.
Ik zal terug komen.
Jou vinden, jou liefhebben.
en met je trouwen. En zonder schaamte leven.
Je kunt de zee ruiken.
Krijg nou wat.
Het is net iets als uit de bijbel. - Jezus Christus.
Schiet op, zorg dat deze rommel opgeruimd wordt.
We zijn net aangekomen, meneer. Kunt u ons vertellen wat we moeten doen?
Niets. Gewoon wachten. - Waar zijn de schepen?
Een paar hebben het gister gered, De luftwaffe schoot ons overhoop.
Verloor 3.000 man toen ze de Lancastria zonken.
Op hoger bevel, met eeuwige wijsheid, weigerend om ons luchtdekking te geven.
Het is een schande, een ramp.
Nee, kijk het zit zo, Ze verwachten mij terug.
Er zijn meer dan 300.000 man op dit strand, soldaat. Je zult op je beurt moeten wachten.
Wees blij dat je niet gewond bent. Ik heb opdracht gekregen om die achter te laten.
Nee, laat het, gouv! Vertrouw geen matroos op het droge. Je kunt er beter uit blijven.
Dat is niet goed.
Tjezus!
Kunnen jullie me horen, dames?
Ik kom naar huis!
Neem van onze zielen, de druk en de stress
En laat ons bewogen leven bekennen.
De schoonheid van uwe vrede
Adem door de hitte van ons verlangen.
De koudheid
Neem het gevoel weg, Laat vlees zich terugtrekken.
Praat door een aardbeving, wind en vuur
O toch, zachte stem van rust.
Gouverneur.
Ik moet iets de drinken hebben.
Je hebt er een nodig. Je bent grijs.
Hij is helemaal grijs, zie je het?
Daar. Kom op.
Ik zou wel een kopje thee willen.
Wat ben je verdomme aan het doen?
Ik kom naar huis! Vrouw, Ik kom naar huis!
Verdom ze allemaal, De lange en de kleine.
Verdom de sergeanten en de wereldoorlogen. Verdom alle korperalen.
En hun zonen.
Want wij zeggen gedag tot hen alle Als ze terug kruipen naar hun onderkomen.
Je krijgt geen promotie aan deze kant van de oceaan.
Dus kom op, jongens. Verdom ze allemaal!
Mike!
Wacht even, gouv.
Wacht hier.
Waarom ga je niet zitten?
Het is hier erg warm.
Doe je laarzen uit.
Ik moet terug. Ik heb het haar beloofd
Om dingen recht te zetten.
En ze houdt van me. Ze wacht op me.
Oi!
Wacht, wacht, wacht.
Hey, wat heb je met je laarzen gedaan?
Weet je zeker dat je je goed voelt? - Nog nooit beter gevoeld.
Nu vraag ik me af of het strand wel de beste plaats is om te eten.
Ik weet het niet zeker, ik herken het niet. - Geen idee.
Dit is goed, hierzo. - Nee.
Nee, het is verderop. - Wat is verderop?
Een plek die ik weet, een oud huisje met witte dakpannen.
En met blauwe geverfde vensterramen.
Ah, ja. Dat is waar, daar gaan we heen.
Het is hier in de buurt. - We zijn er. Hier is het.
Hier zijn we, gouv. Hierzo.
Het is goed, gouv. Goed.
Doe je hoofd naar beneden. Goed zo.
Stop jezelf in. Hou jezelf warm.
Kauw hier eens op. Maar wees stil want anders willen ze allemaal.
Probeer wat te slapen.
Jou vinden.
Jou liefhebben.
Met je trouwen.
En leven zonder schaamte.
Ik hou van je. Kom terug. Kom bij me terug.
Teveel herrie, Gouverneur? - Wat?
Welke herrie? - Je blijft schreeuwen.
Somige gasten zijn een beetje geirriteerd. - Wat?
Jezus. Wat zie jij eruit. - Ik heb besloten te blijven, weet je.
Ik wacht op iemand, en laat haar altijd op mij wachten.
Luister, luister naar me gouverneur.
Ik ben net met Jimmy Riddle naar buiten geweest en weet je wat ik zag?
Er komt weer orde, op het strand.
De boten zijn terug, een gozer van de Buffs marcheert ons om 7:00 uur naar beneden.
We gaan weg. We gaan naar huis, vriend.
Dus slaap nog wat, en stop met dat schreeuwen.
Is dat goed? - Ik zal niets meer zeggen.
Wil je me voor 7:00 wakker maken? Bedankt hé?
Je zult niets meer van me horen, beloofd.
London 3 weken eerder.
Bedstrooiers moesten in de rij staan en naar het midden wijzen.
Ik heb er gister drie gevonden die dat niet waren. Jullie weten wie jullie zijn.
Wie van jullie is verantwoordelijk om de dekens weg te stoppen vandaag?
Dat was ik, zuster. - Ik neem aan dat je ons niet kunt vertellen
wat je fout gedaan hebt? - Nee, zuster.
Labels worden naar binnen gevouwen, of niet?
Ja, zuster. - Doe ze nog eens.
Zuster Tallis, Ik zie je in mijn kantoor. De rest van jullie mogen gaan.
Is deze baan belangrijk voor je, Tallis? - Heel erg, zuster.
Gisteren, werd je gedetacheerd op de chirugie afdeling.
Toen jouw patient bij kwam, was het eerste dat hij deed
vragen om Briony. Wie mag Briony dan wel niet zijn?
Dat ben ik zuster. - Er is geen Briony!
Jij bent Tallis. Zuster Tallis. Begrepen?
Ja, zuster.
Er is geen Briony.
Dit is de BBC thuis service. En dit is het nieuws.
De BEF, met hun Fransen bondgenoten, vechten een wanhopig gevecht uit
in de noorderlijke zone van het Westers front.
De geallieerde troepen hebben niet hun samenhang verloren en hun moraal is hoog.
De RAF gaat door om alles binnen hun macht de doen
naar de geallieerde legers in noordoost Frankrijk en Belgie. Spoorwegen, wegen,
bruggen en vijandige troepen zijn gister voortdurend aangevallen...
Dank je. Het lukt mij nooit met mijn linker hand.
Mijn moeder deed het altijd voor me.
Zo, ze zijn klaar.
Broer!
Nacht, Ponty.
Weltrusten, Tallis.
Rustig maar, ik ben het.
Fiona, ik sprong zo wat uit mijn vel.
Dus hier ging je heen toen de lichten uitgingen.
Ik dacht dat je misschien in het midden van een onstuimige roman zat.
Vries jij niet dood hier?
Ik hou van Londen.
Denk jij dat alles gebombardeerd wordt en verdwijnt?
Nee.
Ik weet het niet.
Schrijf je over Zuster Drummond?
Schrijf je over mij? - Soms.
Mag ik kijken? - Liever niet het is nogal privé.
Ik zie het punt niet van het schrijven van een verhaal als je het niet iemand laat lezen.
Het is nog niet af. - Waar gaat het over?
Het is ingewikkeld. - Ja?
Het is gewoon...
Het gaat over een jong meisje, een jong en dom meisje, die iets ziet
vanuit haar slaapkamer raam, wat ze niet begrijpt. Maar denkt van wel.
Ik krijg het waarschijnlijk nooit af.
Als ik naar je kijk, Tallis, je bent zo geheimzinnig.
Ik ben nooit geheimzinnig.
Weet je wat ik besloten heb vanacht? - Wat?
Ik zou nooit een man trouwen die niet in de Koninklijke Marine heeft gezeten.
Hier zijn we. Cecilia Tallis.
Ik denk dat dit haar adres is.
Dank je.
Lieve Cecilia. Gooi dit alsjeblieft niet weg zonder het te lezen.
Zoals je misschien al gezien hebt aan het briefpapier, ben ik in St. Thomas.
bezig met mijn zuster training.
Ik heb besloten niet mijn plaats in Cambridge te nemen.
Mijn, god.
Ik heb besloten mijzelf nuttig te maken. Iets praktisch te doen.
Er staat in de krant dat het leger bezig is om zich strategisch terug te trekken.
Ja, dat zag ik.
Dat is een omschrijving voor de terugtrekking.
Hoe hard ik ook werk, hoe lang de uren ook zijn,
Ik kan niet ontsnappen aan wat ik gedaan heb.
en wat het betekende,
alles ervan. Die ik nu pas begin door te krijgen.
Cee, schrijf me alsjeblieft zodat we elkaar kunnen ontmoeten.
Je zusje, Briony.
Is het zo? - Wat is zo?
Heb je een geheime verloofde in Frankrijk. Dat denkt iedereen.
Nee, natuurlijk niet.
Stel je voor, niet wetend of hij ooit terugkeert.
Ik ben nooit verliefd geweest.
Wat, nooit? Zelfs niet een oogje op iemand?
Ik had een oogje op iemand, toen ik 10 of 11 was.
Ik sprong in een rivier om te zien of hij me van verdrinking zou redden.
Nu plaag je mij. - Oh, nee. Hij redde mij.
Maar toen ik hem vertelde dat ik van hem hield, verdween hij.
Er is iets gebeurd.
Naar buiten, snel.
Robbie.
Sorry.
Zuster Tallis, je spreekt een beetje Frans, als ik het goed begreep.
Alleen school Frans, Zuster.
Er is een soldaat in Bed 13. Ga daar even zitten en hou zijn hand vast.
Ga nu maar.
Hier ben je dan eindelijk.
De verpleegster stuurde me,
om een beetje te praten.
Ik ken uw zus.
Ze was altijd erg aardig.
wat doet ze nu?
Ze is ook verpleegster.
Is ze uiteindelijk toch met die man getrouwd waar ze verliefd op was?
Ik ben zijn naam vergeten.
Robbie?
Ik hoop het snel.
Robbie
Ja dat was het.
En jij?
Wat is jouw naam?
Luc.
Luc Cornet.
En jij?
Tallis.
Dat is mooi.
Ik herken je nu.
Het engelse meisje
Weet je het eerste bezoekje aan Milau?
Ik werkte in de ovens met mijn vader.
Ik hoor je accent.
Wil je me een plezier doen Tallis?
Het verband zit te strak,
Kan het iets losser, alsjeblieft?
Natuurlijk.
Ken je mijn jongere zusje nog, Anne?
Ze speelt nog steeds dat toneelstuk.
Weet je dat nog?
Ze kijkt zo serieus als ze speelt.
En onze croissants,
wat vond je van ze?
De lekkerste in Millau.
Ja.
Het is de kwaliteit van de boter.
Ja.
Is dat waarom je elke dag kwam?
Omdat,
mijn moeder je erg lief heeft
zij vindt,
dat we moeten trouwen in de zomer.
Echt waar?
Oh, ja.
Ik hoop dat het nu beter zit.
Hou je van mij?
Ja.
Kun je nog even blijven?
Ik ben bang.
Tallis. - Briony.
Ik heet Briony.
Sta op, Zuster Tallis.
Ga nu, en was het bloed van je gezicht.
De marine heeft onze dankbaarheid verdiend. Het leger is onverslagen
Moed heeft hen naar het onveroverde gebracht, hun geest onbeschaamd.
Dit is de legende van Duinkerken.
Een naam die voor altijd in de geschiedenis van oorlogvoering zal staan.
In de loop van de uitvoerige reis,
bezocht koningin Elizabeth een chocolade fabriek in het noorden van Engeland.
De banketbakkerij magnaat en vriend van het Britse Leger,
Mr Paul Marshall, gaf de koningin en tour door de Amo Leger fabriek.
Met zijn mooie, verloofde, Miss Lola Quincey.
Wat een watertandend koppel zijn dat.
Laat de Amo komen. Onze jongens hebben zoete trek.
Ten tweede, een remedie tegen zonde, en om ontucht te vermijden.
Zulke personen die niet het genoegen van zelfbeheersing hebben,
Misschien huwen en zich onbedorven leden van Christus zijn lichaam zijn.
Ten derde, werd het verordend, voor de maatschappij, hulp en comfort,
dat de een de ander moet hebben.
Ik zag hem.
Daarom, als iemand ons enige reden kan geven
waarom zij niet rechmatig kunnen huwen...
Ik weet dat hij het was,
laat hem dan nu spreken, of laat hen voor altijd de vrede bewaren.
Ik zag hem. Met mijn eigen ogen.
Laat de zuster er door.
We gaan naar het platteland vandaag. Ze zijn nog nooit uit Londen geweest.
Ik hoop dat ze leuke nieuwe familie krijgen.
Ze weten niet waar ze in terecht komen met de partij.
Kom op.
Ik ben opzoek naar jufvrouw Tallis. Cecilia Tallis.
Is ze er?
Tallis! De Deur!
Ik heb geprobeerd te schrijven. Je schreef niets terug.
Ik moet met je praten.
Dus, je bent een afdelings zuster nu? - Ja.
Dank je.
Ik wil naar de rechter gaan en bewijsmateriaal aanpassen, Cee.
Noem me niet zo.
Noem me alsjeblieft niet zo.
Ik weet dat wat ik gedaan heb verschrikkelijk is. Ik verwacht niet dat je het me vergeeft.
Oh, wees maar niet bang, dat zal ik zeker niet doen.
Je bent een onbetrouwbare getuige. Ze zullen de zaak nooit heropenen.
Maar, ik zou wel aan iedereen kunnen vertellen wat ik gedaan heb.
Ik kan naar huis gaan en het uitleggen aan Mama, Papa en Leon...
Wat houdt je dan tegen? - Nou, ik wou je eerst zien.
Zij willen er niets meer van weten.
Die onplezierighied is allemaal geschied in het verleden, hartstikke bedankt.
Maar...
Ik kom te laat. Ik kan maar beter opschieten.
Excuseer me.
Hij slaapt zo diep.
Wat doet zij hier? - Ze wou me spreken.
Oh, ja, waarover?
Het vreselijke wat ik gedaan heb.
Robbie, Lieverd.
Ik zal eerlijk tegen je zijn.
Ik sta op het punt je nek te breken
mee te nemen en van de trap te gooien.
Mijn, god.
Heb je enige idee hoe het in de gevangenis is? Natuurlijk heb je dat niet.
Zeg eens, gaf het je genoegen om aan mij te denken terwijl ik daar zat.
Nee. - Maar je deed er niet aan.
Nee. - Denk je dat ik jouw neef heb aangevallen?
Nee. - Dacht je dat toen?
Ja, Maar ja en nee.
En wat heeft je zo zeker gemaakt nu? - Opgroeien.
Opgroeien? - Ik was dertien.
Hoe oud moet je zijn om het verschil te weten tussen goed en slecht?
Wat ben je nu, 18?
Moest je eerst 18 worden om je leugen te bekennen?
Er zijn soldaten van 18, oud genoeg om aan de kant van de weg te sterven,
wist je dat? - Ja.
Vijf jaar geleden, gaf je er niets om de waarheid te zeggen.
Jij, je hele familie, je ging er gewoon van uit dat het voor mijn opleiding was,
Ik was nog steeds beter dan een kleine bediende. Nog steeds niet te vertrouwen!
Dankzij jouw, ze waren bereid de rijen te sluiten, en me voor de wolven te gooien!
Robbie! Kijk me aan, kijk me aan. - Niet doen!
Kom terug. Kom terug.
Kom terug bij me.
Briony.
Er is geen tijd meer.
Robbie moet om 6:00 verslag uitbrengen, en moet de trein halen .
Dus, ga zitten.
Er zijn wat dingen die je voor ons moet gaan doen.
Jij gaat naar je ouders zo snel mogelijk,
en vertelt ze alles wat ze moeten weten,
om ze te overtuigen dat het bewijs dat je ze gaf vals was.
Jij zult een jurist ontmoeten, leg een verklaring af,
laat het ondertekenen, onder getuige, stuur ons kopieen op. Is dat duidelijk?
Ja.
Jij moet me dan een gedetailleerde brief schrijven, waarin staat over alles wat er gebeurd is.
Beginnende met waar je zegt dat je me bij het meer zag.
Probeer er rekening mee te houden over wat je je nog kunt herinneren
van wat Danny Hardman die avond aan het doen was.
Hardman? - Ja.
het was Danny Hardman niet.
Het was Leon's vriend, Marshall.
Ik geloof je niet.
Hij is getrouwd met Lola. Ik kom zojuist van hun bruiloft af.
Lola zal nu niet in staat zijn om tegen hem te getuigen.
Hij is immuun.
Het spijt me heel, heel erg voor de verschrikkelijke stress die ik veroorzaakt heb.
Het spijt me heel, heel erg.
Doe nou maar gewoon wat we van je vroegen.
Schrijf maar alles op, alleen de waarheid, geen rijmpjes. Geen opmaak , geen naamwoorden
En verlaat ons dan.
Zal ik doen, ik beloof het.
Het spijt me. Kunnen we even stoppen?
Natuurlijk. Is er iets aan de hand?
Ik heb gewoon even een wat tijd voor mij zelf nodig.
tijd voor mij zelf.
Briony Tallis, je nieuwe roman, je éénentwintisgte, heet "Atonement". Het is...
Briony?
Het spijt me. Kunnen we even ophouden?
Briony Tallis, ik zou het nu graag over je nieuwe roman willen hebben, "Atonement",
die binnen een paar dagen uit gaat komen, en samenvalt met je verjaardag.
Het is je éénentwintisgte roman.. - het is mijn laatste roman.
Oh, echt waar? Ga je, je terugtrekken?
Ik ben stervende.
Mijn dokter zegt me, dat ik iets heb genaamd "vasculaire dementie",
wat in feite niets meer is, dan steeds terug komende kleine aanvallen zijn.
Je hersenactiviteit wordt langzamerhand minder, verliest woorden, verliest je geheugen
wat voor een schrijver eigenlijk het belangrijkste is.
Dus, daarom kon ik uiteindelijk toch nog het boek schrijven, denk ik. Ik moest wel.
En waarom, natuurlijk, het is mijn laatste roman.
Merkwaardig genoeg,
het zou net zo uitzonderlijk zijn om het mijn eerste roman te noemen.
Ik heb veel op klad geschreven terug in mijn tijd in het St.Thomas ziekenhuis tijdens de oorlog.
Ik kon nooit een manier vinden het te doen.
Omdat het roman autobiografisch is, is dat correct?
Ja, helemaal. Ik heb geen namen veranderd, ook mijn eigen niet.
En was dat het probleem?
Nee.
Ik had voor een hele lange tijd besloten, om de absolute waarheid te zeggen.
Geen rijmpjes, geen verfraaiingen.
En ik denk...
Je hebt het boek gelezen, je zult begrijpen waarom.
Ik heb alles mee gekregen van gebeurtenissen Die ik niet persoonlijk heb meegemaakt.
De omstandigheden in de gevangenis, de evacuatie naar Duinkerken, alles.
Maar het effect van dit alles, was nogal genadeloos.
Ik kon het me niet meer voorstellen voor wat voor doel het zou moeten dienen.
Voor wat? Sorry. Dienend voor oprechtheid?
Voor oprechtheid.
Of realiteit.
Omdat, in feite,
was ik teveel een lafaard om mijn zuster te bezoeken in Juni, 1940.
Ik heb nooit die reis naar Balham gemaakt.
Dus, de scene waarin ik beken was een verbeelding.
Hij slaapt zo diep.
Verzonnen.
Hoe oud moet je zijn, om het verschil te zien tussen goed en kwaad?
En, in feite, kon er niets gebeurd zijn.
Omdat...
Robbie Turner stierf aan septicaemia op Bray-Dunes
op 21 Juni, 1940,
de laatste dag van de evacuatie.
Doei, vriend.
En was nooit meer in staat om alles goed te maken met mijn zus, Cecilia,
omdat ze vermoord werd op de 15e October, 1940,
door de bom die de gas en water kranen vernietigde boven "Balham tube station".
Dus...
Mijn zus en Robbie waren nooit meer in staat om de tijd samen door te brengen
waar ze zo lang naar verlangden, en verdienden.
En waarvan, vanaf, ik...
Altijd vanaf dat ik voelde dat ik ze tegen hield .
Maar, welke bespeuring van hoop,
of voldoening, kon een schrijver ontlenen van zo een einde?
Dus, in het boek, wou ik Robbie en Cecilia geven wat ze verloren toen ze nog leefden.
Ik zou willen geloven dat het geen zwakte of een ontwijking is,
maar een ware daad van aardigheid.
Ik gaf ze hun vreugde.
- Vertaling : incredible2 & Dumonde - = Custom NL Subbed - Dumonde = Resync en tweede controle: Goffini